What we deserve and what we don't !

It is surprising how some people strongly believe that they deserve a lot more than what has been offered to them in life. When one says, "why am I facing all these sorrows and sufferings, after all I deserve a better life for the kind of person I'm", I respond with a smile. I start thinking if it is their ignorance or greediness that makes them feel that way.

Everyone deserves something. True. I always wonder how one decides what they deserve when the scale of measurement is with someone else. Someone other than themselves.

Let me tell you some true stories. I used to get disappointed when a dog walks back silently after eating what I had thrown at it. I wondered how can a dog walk without even slipping a look of gratitude at me. These things have happened. When I throw them biscuits, they eat them as though I'm supposed to be giving them biscuits and then they walk away showing their back without even looking at me for a second. I think inside, "how rude! how can they be not have any gratitude towards someone voluntarily feeds them". The question still stay in my mind. But I think I may have answer to it now. How can I say that whatever I have offered them might have satisfied their hunger or fulfilled their taste ? May be they aren't still satisfied, so their chase continues which gives them no time to show gratitude towards anyone in the way.

When someone thinks they deserve something better, I'm sure they say so because of the confidence they gained by having done something or having been doing something. It may be great in their scale but to claim what they think as deserved, it may not have been good enough. While it may sound like ignorance, sometimes the scale that they have is so small that even the ant has to look down to see the scale's top edge. Most of such times, I pity them for their greediness.

If you ask me to rationalize, I may not be able to but I'm a strong believer in 'do good to receive good'. More over, I also believe that when you do good, what you get would be good. In one way or the other, you get what you deserve. If you think what you receive is inferior to what you deserve, seems like what you thought as good enough wasn't good enough after all.

After all, you can't receive blessings you don't deserve and one can't stop you from receiving the blessing you genuinely very well deserve.

--

Paul Arockiam

ஆன்மீகக் குறுங்கதைகள்: 2. மன(மும் மன்றாட்டு)ம்

"கிடைக்கவில்லை. "

"உண்மை தான். கிடைக்கும் என்பதும் உண்மையே."

"தாமதம் எதற்கு..?"

"சரி தான். தகுதியானதை உருவாக்கி தர நேரமாகலாம், நிஜமாகவே."

"தகுதியானது எதற்கு..? கேட்டது போதும்."

"நியாயம் தான். உன் மகிழ்ச்சி சரி, தருபவனுக்கு நிறைவு..?"

"மகிழ்கிறேன் என்னும் போது நிறைவடைவதில் என்ன குறை..?"

"கிடைக்கும் என்றான பின்பு கொஞ்சம் பொறுக்கலாம் அல்லவா..?"

"பொறுத்த பின் கிடைப்பதில் மகிழவில்லை என்றால்..? தருபவன் நிறைவு அடைந்திருப்பான், நான்..?"

"மகிழ்ச்சிக்காக அவசரத்தில் கொடுத்து, பின் உன் அழுகை காண நேர்ந்தால்..?"

"இப்போது மட்டும் என்ன..?"

"இரண்டும் வெவ்வேறு. இது நிரந்தரம் அற்ற ஒன்று."

"இப்போது இது அல்லாமல் பின்னால் வேறு எதற்கு..?"

புன்னகை, பின் மௌனம், "கோபமும் விரக்தியும் புரிகிறது. புரிதல் மெல்ல வரும்".

--

பால் ஆரோக்கியம் 

Wear helmet before being good..!

The more I try not to meet, the more they make noise. I know that attention is what they seek. Sometimes that is just what I would like to deny. Not because I'm a sadist but because a savior. Savior to my very own soul.

You see, respecting emotions and compassion are all good things. But at the same time, we -- yes, we -- are responsible to make sure that they don't become our weakness. I have seen, in many occasions, we come forward to acknowledge the emotions of others. Our mind, sometimes, is too soft to notice that we may have been deceived.

Politeness and compassion is good as long as you don't allow others take advantage of the same. The reason to exhibit good heart is to make everyone happy. But make sure you put yourself on top of the list when you pronounce the word 'everyone'. After all you can only be that person who could give the attention you deserve.

Let's make everyone around us happy as much as possible, making sure that we are also happy. By happy, I mean a state of fulfillment.

--

Paul Arockiam

ஆன்மீகக் கதைகள்: 1. கடவுள்

வெளிச்சம் வலுவிழந்து இருந்த ஒரு மாலைப் பொழுதில் விலாசம் தேடி அலைந்து கொண்டிருந்தேன். மற்ற வீடுகளைப் போல தான் எதேச்சையாக அவன் வீட்டின் கதவையும் தட்டினேன். கதவை அகல திறந்த அவன் புன்னகையுடன் என்னை எதிர் கொண்டான். கண்களில் கண்ணாடி அணிந்திருந்தான்.

தேடி  வந்த விலாசத்தை அவனிடம் கட்டி, "இது எங்கங்க இருக்கு?", என்றேன்.

"ஒரு நிமிஷம்", என்று உள்ளே சென்றவன் சில நொடிகளில் திரும்பி வந்தான். இப்போது அவன் கண்களில் வேறொரு கண்ணாடி இருந்தது. திறந்திருந்த கதவின் வழியே அப்போது தான் கவனித்தேன். அவன் வீட்டிற்குள் பார்க்கும் இடம் எல்லாவற்றிலும் நிறைய கண் கண்ணாடிகள் அடுக்கப்பட்டு இருந்தன. மேசை, அலமாரி, பரண் என்று எல்லா இடங்களிலும். விதவிதமாய்.

திரும்பி வந்த அவனிடம் என்னால் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

"ஏன் சார் இவ்ளோ ஐ-கிளாஸ் வாங்கி வச்சிருக்கீங்க..? ஹாபியா..?"

அவன் என் கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் புன்னகைத்தான்.

தன் கண்களில் இருந்த கண்ணாடியை சரி செய்தான். மெல்ல சிரித்தபடியே விலாசம் எங்கிருக்கிறது என்று சொன்னான்.

சொல்லப்பட்ட விலாசம் நோக்கி நான் திரும்ப, தன் கதவை அடைத்துக் கொள்வதற்கு முன் அவன் சொன்னான்.

"நீங்க அழகா இருக்கீங்க"​.

--
பால் ஆரோக்கியம் 

The Journey and it's awesomeness..!

An amazing evening spent with Lawrence -- a friend who is always cherished --. Played casual shuttle game until sweat could have gotten renamed to 'wet by rain'. He must have felt it tough to play with an 'almost unbeaten' player -- yeah, that was me.

The hungry stomachs were fed delicious traditional Briyani and finely cooked barbecue chicken. Chewed the college times along with the food.

We chit-chatted for hours until mid-night started at us before crossing.

One fine evening with a best friend not only makes you fulfilled but also leaves you to want more.

--

Paul Arockiam

ஒரு கிறுக்கனின் நேர்ப்பார்வை [3]

ஒரு கதை எழுதுவதற்கு நிஜமாகவே நிறைய பொறுமையும் மிதமிஞ்சிய கற்பனை சக்தியும் தேவைப்படுகின்றன. தலைப்பிட நேரமற்ற கதைகளும், தலைப்பை தாண்டி பயணிக்காத கதைகளும் என்று ஏகப்பட்டவை அலமாரியில் அமர்ந்து இருக்கின்றன.

இன்றைய மனநிலை ஏனோ ஆன்மீக கதை எழுதுவதில் ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறது. அல்லது கதைகளில் ஆன்மீகத்தை உணர்வதற்கு பிரியப்படுகிறது.

எல்லா கதைகளிலும் ஆன்மீகத்தை உணர முடியுமா என்னும் கேள்வியும் கூட இப்போது புதிதாய் பிறக்கிறது. ஆன்மிகம் சமயத்தை தன்னுள் விழுங்கி நிற்கிறது. அது சார்பின்மையுடன் எல்லாவற்றையும் இணைத்துப் பார்ப்பதால் சமயத்தின் வாய்க்குள் நுழைய சிரமப்படுகிறது. ஆன்மிகம், சமயம், சார்பு, அதன் இன்மை இன்னப்பிற என்று சிரமமான வார்த்தைகளில் கதை சொன்னால் யார் படிப்பார் என்னும் ஐயமும் கூட ஏற்படுகிறது. எளிய வார்த்தைகளில் (in simple words -- simple, crisp and engaging at the same time --), சாதாரண கதைகளில் (casual stories), சாதாரண நிகழ்வுகளின் விவரிப்புகளில் (write up of the casual happenings) ஆன்மீகத்தை அதன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த முடியுமா..? அல்லது உணர முடியுமா..?

சில நாட்களுக்கு முன்பு பேஸ்புக்கில் (ஏனோ முகநூல் என்று அழைப்பதில் இன்னமும் எனக்கு உடன்பாடில்லை -- பேஸ்புக்கே தன்னை முகநூல் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு விட்டப் பிறகும் கூட) ஒரு பதிவையும் அதன் மறுமொழிகளையும் படித்தேன். அதன் சாராம்சம்:

"The author says, 'the sky looked blue'. what does it really mean..?", என்று ஒருவன் கேள்வி எழுப்புகிறான்.

அதற்கான மறுமொழிகள் பல கோணங்களை தாங்கி நிற்கின்றன. உதாரணத்திற்கு சில:

• It means that the situation, in the context, has found it's peace.
• May be he is telling that the struggles and the sufferings (which could be symbolized to clouds) are clear and that the life is back to normal.
• The originality -- or nature -- of someone or something is finally found to be what it is.

இப்படியாக தொடரும் மறுமொழிகளில், ஒன்றாக வருகிறது பின்வரும் வரி:

• It just means that the sky is damn blue.

இவ்வரி மிகவும் நுட்பமான ஒன்றை சொல்லாமல் சொல்லி விட்டு செல்கிறது. சில நேரங்களில் ஒன்றை அதுவாக மட்டுமே பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு எதற்காக தேவையற்ற கேள்விகளிலும் ஆராய்ச்சிகளிலும் ஈடுபட வேண்டும்..?

--
பால் ஆரோக்கியம்