கடற்கரைப் பொழுதுகள்..

எவ்வளவு ஓடியாடினாலும் கூட அசந்திடாத தன்மை கண்டு கொஞ்சம் பொறாமை பற்றிக் கொள்கிறது அலைகளைப் பார்க்கும் போது.. நீரில் நனைந்தவாறு இரண்டு அடிகள் எடுத்து வைத்த பின்பு முற்கால நிகழ்வுகள் சில கண்முன் வந்து செல்ல, தேகம் தாண்டி உட்புற செல்களையும் உறைய வைக்கும் கடல் நீரின் குளுமை பிடித்திருந்தாலும் கூட ஏனோ தொடர்ந்து அலைகளுடன் சல்லாபிக்க தோன்றவில்லை.. அலையை ஒட்டியவாறே மணற்பரப்பில் கால்கள் பரப்பி கையூன்றி சாய்ந்தமர்ந்து உப்பு கலந்த காற்றை எதிர்கொண்டு கடல் வெறிக்கிறேன்..

மேடும் பள்ளமுமான பட்டு போன்ற கடலினது மேனியை ரசித்தாலும் கூட விழிகளினது ஓரம் கண்டுக் கொள்ள தவறவில்லை அயர்ச்சிக் கொள்ளாது கரையுடன் காதல் கொள்ளும் அலையினது நுனிகளை விரட்டியபடி குதித்தாடிக் கொண்டிருக்கும் குட்டிச் சிறார்களை.. 'கடந்திட்டதே குழந்தை பருவம்' என்பதான அங்கலாய்ப்பு உள்ளுக்குள் படர்கிறது..

விழிகளை திசை திருப்புகிறேன்.. சற்று தள்ளி விற்றவாறே கடந்து செல்லும் காத்தாடியை கைகாட்டி வேண்டுமென்பதாக சிறுவனொருவன் அடம் பிடித்துக் கொண்டிருக்க, வாங்கி தர மறுக்கும் பெற்றோரோ அவனது கவனத்தை திசை திருப்ப முயன்றுக் கொண்டிருக்கின்றனர்.. காண்பனவற்றை வேண்டுமென்று கைநீட்டி ஏக்கங்களை வெளிப்படுத்திய பிஞ்சு பருவம் சில நொடிகள் கண்முன் விரிகின்றன..

இன்று பை நிறைய காசிருந்தும் கூட சிறுவயதில் ஆசைக் கொண்டு விழிநீர்க் கோர்த்தவைகளை வாங்கி அனுபவிக்க வேண்டுமென்பதான எண்ணமோ அப்போதிருந்த உற்சாகமோ பெரிதாய் எழவில்லை.. ஆசைபடும் வேளைகளில் அவை கைகெட்டா தொலைவில் இருப்பதும், இயலும் வேளைகளில் அவ்வாசைகளின் மீதான உற்சாகம் கரைந்து போவதும் வாழ்வின் இயல்பாகிவிடுகிறது..

இழந்திட்ட குழந்தை பருவம் குறித்த வருத்தம் நெஞ்சுக்குள் எழுந்தாலும் கூட கையிலிருக்கும் இளைமைப் பருவத்தை கவலைகளுக்குள் துளைக்க விருப்பமில்லை.. கடந்திட்டவை குறித்து கவலைக் கொண்டு கையிலிருக்கும் தருணங்களை வீணடித்து என்ன பயன் என்றொரு எண்ணமும் தோன்றுகிறது.. ஒவ்வொரு பருவமும் அதற்கே உண்டான சிறப்பம்சங்களையும் அழகையும் கையிலேந்தியே நிற்கின்றன.. கையிலிருப்பவற்றின் அழகை ரசிப்பதா அல்லது தவறவிட்டவை பற்றிய அங்கலாய்ப்பில் வாழ்வதா என்பதான முடிவு நம் கையிலேயே இருக்கிறது என்றும் தோன்றுகிறது..

விழிகள் மீண்டும் கடலை நோக்குகின்றன.. தூரத்தில் வெளிச்சப்பொட்டுகளாய் அணிவகுத்து நிற்கின்றன மீனவப் படகுகள்.. மணற்துகள்கள் தட்டி எழுந்து அலை நுனியில் நடக்க ஆரம்பிக்கிறேன்.. பாதம் தட்டும் குளுமை உள்ளுக்குள்ளும் மெலிதாக படர்கிறது..

பழகிவிடும் ஏமாற்றம்..

வழக்கம் போல் காலையில் விசில் ஊதும் சப்தம் கேட்டு வெளியில் எட்டிப் பார்த்தேன். பெங்களூரு மாநகரில் தினந்தோறும் காலையில் குப்பைகளை வாங்கிக் கொண்டு போக வரும் துப்புரவு தொழிலாளர்கள் கொடுக்கும் ஒலி (signal) தான் அது. நான் வசிக்கும் தெருவில் தினமும் மூன்று சக்கர வண்டியை தள்ளிக் கொண்டு வந்து ஒவ்வொரு வீட்டிலும் குப்பைகளை வாங்கிக் கொண்டு போகும் அந்த பெண்மணிக்கு முப்பத்தைந்து வயதிருக்கும்.

விசில் ஊதும் சப்தம் ஒன்றாக இருந்தாலும், அன்று வந்திருந்தது வழக்கமாக வரும் பெண்ணல்ல. அவளுக்கு பதிலாக வேறொரு பெண் வந்திருந்தாள். குப்பைகளை கொண்டு போய் கொட்டும் போது ஏனோ தெரியவில்லை, "அந்த பெண் ஏன் வரவில்லை.." என்றொரு கேள்வி எழுந்தது.. எனக்கும் அவளுக்கும் துளியும் சம்பந்தமில்லையென்றாலும் , "என்னாயிற்று அவளுக்கு..?" என்பதான கவலை கலந்த எண்ணம் என் மனதை ஆக்கிரமித்தது. பழகி விட்ட முகத்திற்கு பதிலாக இன்னொரு முகத்தை பார்க்க நேர்ந்ததோ அல்லது எப்போதும் வரும் அந்த பெண்ணின் முகத்தில் பூக்கும் சிநேக புன்னகையை புதிதாக வந்த பெண்ணின் முகத்தில் காண முடியாததோ அதற்கு காரணமாக இருக்கலாம்.

குப்பையை கொட்டிவிட்டு திரும்புகையில், பக்கத்துக்கு சந்திலிருந்து துள்ளி குதித்துக் கொண்டு நாய் குட்டியொன்று  அங்கு ஓடி வந்தது.. விசில் சப்தம் கேட்டதும் வாலை ஆட்டிக் கொண்டு அங்கு பாய்ந்து வந்த அந்த நாய் குட்டி புதிதாக வந்திருந்த பெண்ணை பார்த்ததும் சற்று உற்சாகமிழந்தது. அதன் முக மலர்ச்சி வேகமாக சுருங்கியதும் அதன் வாலாட்டும் வேகம் குறைந்ததும் அதை தெளிவாக காட்டியது.

முன்பு வந்து கொண்டிருந்த பெண் வரும் போதெல்லாம் இந்த நாய் குட்டியும் அவள் சப்தம் கேட்டு வாலாட்டிக் கொண்டு ஓடி வர, அவளும் ஒரு பெரிய புன்னகையுடன் புடவை மடிப்பிலிருந்து சில பிஸ்கட்களை எடுத்து அதற்காகவென்றே சின்னதாக உடைத்து அன்பாக அதனருகில் வைப்பாள். அதுவும் மெல்லிய சிணுங்கலுடன் சாப்பிடும். இவ்வாறாக அவள் காலையில் வந்து விசிலடிப்பதும், அந்த நாய் குட்டி ஓடி வருவதும், அவள் அதற்கு சிரித்த முகத்துடன் பிஸ்கட் வைப்பதும், அது சாப்பிட்டு விட்டு கொஞ்சலுடன் வாலாட்டிக் கொண்டே அவளுடன் கொஞ்ச தூரம் நடந்து போவதுமான காட்சியை பல நாட்கள் பார்த்திருக்கிறேன். இரு வெவ்வேறு உயிர்கள் சிநேகம் பரிமாறிக் கொள்ளும் காட்சி அது.. பார்பதற்கு மிக அழகானது..

ஆனால் இன்று எப்போதும் வரும் அந்த பெண்ணை காணாததால் அந்த நாயின் முகத்தில் ஏமாற்றம். புதிதாக வந்திருந்த பெண் அந்த நாய் குட்டியை கண்டு கொள்ளவில்லை.. உற்சாகம் முகத்தில் குறைந்திருந்தாலும், அது அன்று வந்திருந்த பெண்ணிடம் சிநேகத்துடன் வாலாட்டிக் கொண்டு நட்பு பரிமாற்ற முயல, அவளோ அதை விரட்டி விட்டு சட்டென்று அவ்விடம் விட்டு நகர்ந்தாள். அது ஏமாற்றத்துடன் அங்கு கொஞ்ச நேரம் நின்று கொண்டிருந்து விட்டு திரும்பி சென்றது.

அதே காட்சி அடுத்த நான்கைந்து நாட்களுக்கு தொடர்ந்தது. முன்பு வந்து கொண்டிருந்த பெண் மீண்டும் திரும்ப வந்திருக்க கூடும் என்கிற எதிர்பார்ப்புடன் துள்ளி குதித்து வரும் அந்த நாய் குட்டி, அவள் இன்றும் வரவில்லையென்று  தெரிந்ததும் ஏமாற்றம் கலந்த முகத்துடன் சற்று நேரம் அங்கிருந்து விட்டு திரும்பி போகும். அவள் இப்போதெல்லாம் வருவதில்லை.. ஏமாற்றம் பழகிவிட்டதாலோ என்னவோ அந்த நாய் குட்டியும் இப்போதெல்லாம் விசில் சப்தம் கேட்டு அந்த நேரத்திற்கு அங்கு வருவதேயில்லை.. ஏனோ தெரியவில்லை, வாழ்வின் ஒரு பகுதியினுடைய அர்த்தத்தை அந்த காட்சிகள் பிரதிபலிப்பதாக என் மனதிற்கு பட்டது..