சின்னதாய் ஒரு பாதிப்பு..

எப்போதும் போலல்லாது அன்று அந்நிய வீதியில் நுழைந்ததை போன்றதொரு உணர்வு திடீரென்று என் தேகம் வருடியது. தினந்தோறும் கடக்கும் வீதி தான். ஆனால் இன்றென்னவோ வெறிச்சோடி, உற்சாகம் இழந்து, சற்றே பாலைவனத்தின் சாயல் கொண்டு, சோக முகம் போர்த்தி சிரிக்க முயன்று கொண்டிருந்தது.. 'நான் செல்லும் வீதி தானே இது' என்று மீண்டும் ஒரு முறை உறுதிபடுத்திக் கொண்டேன்..

கொஞ்சம் சிரமம் கொண்டு யோசித்த பின்பு என் சிந்தைக்கு புரிந்தது.. அது தீப விழாவிற்கு (தீபாவளி) சற்றே முந்தய நாள் என்று.. பிழைப்பிற்காக சொந்த மண் துறந்து, குடும்பம் பிரிந்து பல நூறு மைல்கள் தாண்டி இப்படியொரு ஊரில் என்னைப் போல் குடும்பத்தின் நிலையை எப்படியாவது முன்னேற்ற வேண்டுமென்றொரு வெறிகொண்டு இரவும் பகலும் அல்லாடும் ஆயிரகணக்கான உயிர்கள் தானே நான் தினந்தோறும் இந்த வீதியில் பார்க்கும் மனிதர்களில் பலர்.. அதனால் தானோ என்னவோ, பண்டிகை என்றொன்று வந்து விட்டால் கூடு திரும்பி விட்ட பறவைகளற்ற வானம் போல இந்த வீதிகள் வெறிச்சோடி விடுகின்றன..

வீதியை கடந்து வீட்டை நெருங்கும் போது எப்போதும் போல் அன்றும் என் கவனம் கலைத்தது தனியே தாயம் விளையாடும் அந்த வயதானவளின் காட்சி.. தெருவோரத்தில் தனியாக தாயம் விளையாடும் அவளை அடிக்கடி நான் பார்த்திருகின்றேன்.. "எதற்காக இப்படி தனியே விளையாடுகிறாள்.. என்ன சாதிக்க முயற்சிக்கிறாள் இந்த முதியவள்.." என்று பல கேள்விகள் எனக்குள் எழுவதுண்டு..

தேகம் சுருங்கிய விரல் கொண்டு சிப்பிகளை சிதறவிட்டு, அதில் விழும் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப காயை நகர்த்தி நேர்த்தியாக தாயம் விளையாடும் அந்த அழகை ரசிக்க விடாமல் ஏதோ ஒன்று என் நெஞ்சுக்குள் நெருடுவதுண்டு அவளை காணும் பொழுதெல்லாம்.. மனதிலெழும் கேள்விகளை அவளிடம் கேட்க வேண்டுமென்று பல முறை நினைத்ததுண்டு. ஏனோ தெரியவில்லை இதுவரை கேட்டதில்லை..

அவளை கடந்து செல்கையில், என் காலடி சப்தம் கேட்டு சற்றே கவனம் கலைந்ததால் என் முகம் பார்த்தாள். மெல்லிய புன்னகை ஒன்றை அவளை நோக்கி வீசினேன்.. பதிலுக்கு அவளும் புன்னகைக்க முயற்சித்தாள்.. தனிமையின் வெறுமை கலந்த அவளின் புன்னகையை கண்ட போது, அவள் ஏன் தனியாக விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று சட்டென்று புரிந்தது.

வயோதிக தனிமையை வெல்ல அதனுடன் தாயம் விளையாடி கொண்டிருக்கிறாள் போலும். என்றாவது வென்றிருக்கிறாளா என்று அவளிடம் கேட்டு தெரிந்துக் கொள்ளும் ஆர்வம் சற்றே அதிகமானது. 'அது சரி.. ஜெயித்திருந்தால் அவள் ஏன் இன்னும் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள்..' என்று தோன்றியது.. என்னவோ தெரியவில்லை, மனதிற்குள் பதில் கிடைத்தது போல் இருந்தாலும், அவளின் தனிமையும், விளையாடும் விதமும் மேலும் பல கேள்விகளை நெஞ்சுக்குள் எழுப்பின.

மனதில் எழும் சில கேள்விகளையும், அவை சார்ந்த உணர்வுகளையும் என்ன தான் முயன்றாலும் எழுத்துக்களில் எப்போதும் வடிக்க முடிவதே இல்லை.. அன்றும் அப்படித் தான். வீடு நோக்கி நடப்பதை தவிர வேறொன்றும் தோன்றவில்லை எனக்கு..

குறிப்பு: படித்து விட்டு சும்மா போகாதீங்க. உங்கள் கருத்துகளை எழுதிவிட்டு போங்க!! :-)

எல்லையற்ற தேடல்கள்..

Solo / Alone, originally uploaded by drlopezfranco.

சமூகத்துடனான எனது தொடர்பில் அவ்வபோது விழும் இடைவெளி இப்போதும்.. வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத தனிமை என் அனுமதி கேட்காமலேயே என்னை சூழ்ந்து கொள்ளும் கணங்களில், என்னையும் அறியாமல் இத்தகைய இடைவெளி விழுந்து விடுகிறது..

எதையோ எங்கோ தொலைத்து விட்டு, தொலைத்தது எதுவென்றும் புரியாமல், தொலைத்த இடம் எங்கென்றும் தெரியாமல், ஆழ்கடலில் இரவும் பகலும் தன்னந்தனியே வலைவீசி தேடும் படகோட்டியைப் போன்றே நானும் தேடுகின்றேன். ஏன் தேடுகின்றேன்.. எதை தேடுகின்றேன்.. பல கேள்விகளுக்கு எப்போதும் விடை மட்டும் கிடப்பதே இல்லை. எல்லையற்று விரிந்து கிடக்கும் வாழ்க்கை கடலின் அடியாழத்தில் மனம் நடத்தும் தேடலோ நின்றபாடில்லை. வலையில் சிக்கும் எதுவும் தேடலின் நோக்கத்தை நிறைவு செய்வதாக இல்லை. எவ்வளவு காலம் தான் இந்த தேடல் தொடர போகின்றதென்று தெரியவில்லை..

சில நேரங்களில், எந்த நோக்கமும் இன்றி கிடைப்பதை எடுத்துக்கொண்டு முகத்தில் புன்னகையோடு கரையேறும் சக படகோட்டிகளை பார்க்கும் போது, நாமும் ஏன் அவ்வாறு இருக்க முடிவதில்லையென்று சின்னதாய் ஒரு பொறாமை துளிர்விடுகின்றது.. பல நேரங்களில், அவர்களை பார்த்து, 'என்ன சாதித்து விட்டோமென்று கரையேறுகிறார்கள் இந்த முட்டாள்கள்' என்றொரு ஏளன சிரிப்பு தான் எழுகின்றது..

என்றும் போல் இன்றும் மனதிற்குள்ளேயே அவர்களை பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் போது, என் தலை மேல் தன் இருப்பிடம் நோக்கி பறந்து சென்ற பெயரறியா பறவையொன்று, 'எதை சாதிக்க உன் வாழ்வை இழந்து கொண்டிருகின்றாய்..", என்றொரு ஏளன சிரிப்போடு மெல்ல என் காதுகளில் சொல்லி சென்றது, "உன் வாழ்க்கை கரையில் உள்ளது.. கடலில் அல்ல!!"

மெல்ல வானத்தை பார்க்கிறேன். அது விடியலிற்காக ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருக்கின்றது. நானும் தான்..

படர்ந்துவிட்ட வெறுமை..

About Emptiness, originally uploaded by (Erik).

சிரிப்பொலிகள் மறைந்து, தூரத்தில் ஏதோ ஒரு குழந்தை அழும் ஓசையும் துல்லியமாய் கேட்கும் அளவிற்கு படர்ந்துவிட்ட அமைதி.. இறைந்து கிடந்த துணிகளையும் பொருட்களையும் எடுத்து வைத்து, சுத்தம் செய்த பிறகு துளியும் தெரியவில்லை வந்து போனவர்களின் பதிவுகள்..

மீண்டும் புத்தம் புதிதாய் மாறிவிட்ட அறை.. அறைகளின் கடந்தகால பதிவுகளை அழிக்க துடைப்பம் போதும்.. ஆனால் வலிகளையும் அவஸ்தையையும் ஏற்படுத்தும் உன் நினைவுகள் மனதினுள் இன்னும் இறைந்தே கிடக்கின்றன.. அவற்றை துடைக்க முயற்சித்தாலும் முடியவில்லை..

வெறுமை படர்ந்திருப்பது அறையில் மட்டுமல்ல.. என் மனதிலும் தான்..

ஒரு பார்வை..

Landscape of the Ardennes, originally uploaded by Bеn.

வானினின்று பார்க்கப்படும் எல்லா காட்சிகளுமே அழகு தான்.. அருகில் நெருங்க நெருங்க, அழகின் வசீகரம் சில நேரங்களில் ஆச்சரிய குறியில் இருந்து கேள்விக் குறியாக மாறுவதுண்டு.. பல நேரங்களில் அந்த அழகென்பது தூரத்தின் மாயாஜாலம்..

பல நேரங்களில் நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களும் இந்த மாதிரி தான்.. பல நட்புகள் துரத்தில் இருக்கும் வரை மட்டுமே இனிக்கின்றன.. அருகில் நெருங்கும்போது அவற்றின் நெருக்கம் கூடுவதற்கு பதிலாக குறைகின்றன.. எல்லா நட்புகளையும் நான் குறை சொல்லவில்லை. எவ்வளவு தான் அருகிலிருந்து பார்த்தாலும் அழகாக தெரியும் இடங்கள் இருக்க தானே செய்கின்றன..

மலரை போன்றொரு வாழ்வு..

பூக்களுக்கு தெரிவதில்லை மாலையில் அவை உதிர்ந்து விடுமென்று.. அதனால் தானோ என்னவோ அவை பளிசென்ற புன்னகையுடன் அழகை வெளிப்படுத்துவதிலும், காற்றின் இசைக்கு நடனமாடுவதிலும், தன்னை சூழ்ந்திருக்கும் காற்றிற்கு மணம் சேர்ப்பதிலும் எந்த குறையும் வைப்பதில்லை... பனித்துளிகளைத் தாங்குவது முதல் வண்ணத்துப்பூச்சிகளுக்கு தேனூட்டுவது வரை எல்லாவற்றையும் ஒரு புன்சிரிப்புடன் செய்கின்றன..

மாலையில் மடிவதற்குள் முடிந்தவரை பலரின் முகங்களில் புன்னகையையும், பூரிப்பையும் ஏற்படுத்தி, பலரின் வாழ்வை புத்துணர்வூட்டி, சாவதற்கு முன் அர்த்தமுள்ள ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்தே மடிகின்றன..

ஒருவேளை, அவை அடுத்த நாள் பற்றி கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதாலேயோ என்னவோ அவை இருக்கும் ஒரு நாளை வாழ்ந்து பார்த்துவிடுகின்றன..

எவ்வளவோ நாட்கள், நாமும் ஏன் அப்படி வாழ முடிவதில்லை என்று வானம் பார்த்து நிலவொளியில் யோசித்ததுண்டு.. அப்படி வாழ நான் இதுவரை எடுத்த முயற்சிகளில் வெற்றி பெறமுடியவில்லை... ஆனாலும் எனது முயற்சிகள் என்னவோ அடுத்தடுத்து செடிகளில் பூக்கும் மலர்களை போல தொடர தான் செய்கின்றன..

ஐந்தறிவு ஜீவன்கள்...

ஏதோ சப்தம் கேட்க, மெல்ல எட்டிப் பார்த்தேன். எதிர் வீட்டு கணவன் மனைவிக்கிடையில் வழக்கம் போல் ஏதோ வாக்குவாதம்.. என்றும் போல் இன்றும் அந்த அம்மையாரேஅதிகம் பேசி திட்டிக்கொண்டிருக்க, கணவரோ முடிந்தவரை மௌனம் சாதித்து விட்டு இறுகிய முகத்துடன் வாசற்படி நோக்கி நடந்தார்..

அவர் வாசலை கடக்கும் முன் திடீரென்று உதைபட்டது, வாசற் கதவோரம் கட்டப்பட்டிருந்த அவர் வீட்டு நாய். "சனியன்.. நடு வழியிலே நின்னுகிட்டு!!", என்று அடக்கி வைத்திருந்த கோபத்தை அந்த நாய் மீது காட்டினார்.. 'அட பாவி.. எல்லா நாளும் அந்த நாய் அங்க தானடா நிக்குது.. இன்னைக்கு மட்டும் ஏன் அது உனக்கு புதுசா தெரியுது??', கேட்க வேண்டும் போல் இருந்தது எனக்கு..

உதைபட்ட நாய், மெல்லிய விம்மலுடன் விலகி நின்று அவரைப் பார்த்துக் குரைத்தது .. 'யோவ்.. நீ தான இங்க கட்டி போட்ட, இப்போ நீயே உதைக்கிறியே.. இதெல்லாம் உனக்கே கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல...?', என்று அது கேட்பது போல் இருந்தது.. பின்னர் மாலையில் அவர் சாப்பாட்டு தட்டோடு வருகையில், வழக்கம் போல் வாலாட்டி கொஞ்சியது..

சில மனிதர்களின் வெளிப்படுத்தப்படாத கோப உணர்ச்சிகளுக்கு வடிகால்களாக இருப்பது இந்த ஐந்தறிவு ஜீவன்கள் தான்... 'மத்தியானம் தானே உதைச்சான் அந்தாளு.. அவன் கிட்ட போய் வாலட்டுறியே, உனக்கு வெட்கமா இல்ல..?', என்றா கேட்க முடியும் அந்த நாயிடம்.. 'என்ன செய்யறது.. அவன் சோறு போடுறானே..' என்று சொன்னாலும் சொல்லும்!!

குறிப்பு: இதைப் பற்றிய ஒரு கவிதையை நீங்கள் இங்கே படிக்கலாம்...

பண மோகத்தை கொஞ்சம் களையலாமே..

என்ன தான் அன்பு இருந்தாலும், பணம் அப்படினு வந்துட்டா ஆள மாத்திடுமோ..? அதுக்காக எல்லாரும் அப்படினு நான் சொல்ல வரல... கண்டிப்பா எல்லாரும் அப்படி கிடையாது.. அதுக்கு என்னோட சில நண்பர்கள் எதார்த்த உதாரணங்கள்.. ஆனா அதே சமயத்திலே, சிலரிடம் சில வித்தியாசங்களை கண்டிப்பா உணர முடியுது, பணம் அவங்க கிட்ட கொஞ்சம் நெறையா வந்ததுக்கு அப்புறம்!!

பணம் பத்தும் செய்யும் என்று சொல்வதென்னவோ உண்மை தான்.. ஆனா அதுக்காக பாசத்தை கொலை செய்யவுமா அனுமதிக்கணும்? வாழ்க்கையிலே என்ன தான் எல்லாத்தையும் பணத்தை வச்சு வாங்கலாம் அப்படினாலும், வாங்க முடியாத சில விஷயங்கள் இன்னும் இருக்க தான் செய்கின்றன.. என்ன அவை உணர்வு சம்பந்தப்பட்டவை.. பொருள் மற்றும் பண மோகத்திலே இருக்கிறவங்களுக்கு அதெல்லாம் எங்க புரிய போகுது..

படுக்க மெத்தை வாங்கலாம் ஆனா தூக்கத்தை வாங்க முடியாது (உடனே 'தூக்க மாத்திரை வாங்கலாம்' அப்படினு மொக்க நகைசுவை அடிக்காதீங்க)... அது மாதிரி தான்.. பணத்தை வச்சு எந்த பொருளை வேண்டுமானாலும் வாங்கலாம்.. ஆனா உணர்வு சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை பணத்தை வச்சு வாங்க முடியாது.. அதனால மற்றவங்க உணர்வுகளை மதியுங்கள்.. மதிக்கவில்லை என்றாலும் மிதிக்காமல் இருக்கவாவது கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.. பட்டும் படாம சொல்லணும் அப்படினு தான் ரொம்ப மேலோட்டமா சொல்லி இருக்கேன்..

வேற என்ன.. அறிவுரை அவ்வளவு தான் :-)