ஏன் உனக்கின்னும் புரியவில்லை..?

கண்ணாமூச்சு ஆடியது போதும்.. நீ ஓடி ஒளிந்த பின்பு உன்னை கண்டுபிடிக்க தாமதமாகும் ஒவ்வொரு கணமும் மரணத்தின் விளிம்பில் நிற்பதை போன்றதொரு உணர்வு உள்ளுக்குள் படர்வதை என்னால் தடுக்க முடியவில்லை. விளையாட்டின் இடைவெளிகளினூடே கூட விபரீதமாக சிந்திக்கும் என் மனம் நீ விட்டு விலகுவது விளையாட்டல்ல என்று தெரிந்தால் எப்படித் தாங்கிக் கொள்ளும்..

'விட்டு விடலா'மென்று இனி நீ விளையாட்டிற்கு கூட சொல்லாதே.. இதழ் சுருக்கி முகம் திருப்பி 'போய் விடு' என்று நீ சொல்வதற்கு தேனருந்தி தாவிச் செல்ல வந்த வண்டல்ல நான்.. உரையாடி உடனிருக்கவும், உடல் தாண்டி உயிர் சேரவும், உடன் துயில்கொண்டு துணையிருக்கவும், மடி தந்து தலைக்கோதவும், தோள் தந்து விழிநீர் துடைக்கவும் ஒற்றை வரம் வாங்கி லட்சம் அணு தாண்டி உனக்காக ஜனித்த உயிர் நான்..

நீ தொலைவில் இருப்பதான சிந்தனைத் தட்டும் போதே நீளும் நிமிடங்கள், நீ தொலைந்து போகிறாய் என்பதை உணர்ந்தால் ஸ்தம்பித்து போகாதா..? பொதுவாகவே, நீர்த்திவலைகள் ஆனந்த தருணங்களில் மட்டுமே எட்டிப் பார்க்கும் என் விழிகளில் இப்போது அழுகையின் காரணமாய் பல கண்ணீர்த்துளிகள்.. இறுக்கம் தளர்த்துவது கைப்பிடியில் தானே என்று வாதிக்கும் உனக்கு ஏன் தெரியவில்லை அது வாழ்வின் மீதான பிடிப்பையே என்னுள் தகர்க்கிறது என்பதை..

எங்கு தவறவிட்டோம்..?

பிற்காலைப் பொழுதொன்றில் வேலைப்பளு அதிகமாகி சோர்வின் சுவடுகள் சில மனதில் அரும்ப, இளைப்பாறுவதற்காக தேநீர் அருந்த அலுவலகத்திற்கு வெளியே வந்தோம்.. செப்பனிட்டு அழகுபடுத்தப்பட்டிருக்கும் புல்வெளிகளுக்கிடையிலான திட்டுகளில் தேநீர் கோப்பையுடன் அமர்ந்தவாறே காற்று வாங்குவதும், அங்கே செயற்கையாக வழிந்தோடும் நீருற்றுகளின் எழிலை உள்வாங்குவதும் எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று..

அங்கிருப்பவர்கள் கவனத்தை காந்தம் கொண்டு தன் பக்கம் ஈர்த்தாள் தனக்கே உரிய மழலை தடுமாற்றத்துடன் தத்தி நடை பயின்ற அந்த இரண்டு வயது சிறுமி.. தன் தந்தையின் விரல்நுனி பற்றியபடி பாதங்களை காற்றில் உலாத்தி சீறில்லாத அடிகளை எடுத்து வைத்தவாறே அவள் நடந்த அழகு நிச்சயமாக எல்லாரது கண்களையும் அவள் பக்கம் திரும்ப செய்தது.. அமர்வதற்காக அங்கிருந்த திட்டுகளில் ஒன்றை தேர்ந்தெடுத்து அவளது தந்தை அமர, அவரை சுற்றி வந்தபடியே நிறைய குறும்புகள் செய்து கொண்டிருந்தாள்..

காற்றினது இசைக்கு தாளம் போட்டவாறே இலைகள் கொண்ட ஒரு செடியினது கிளை அவள் தலைக்கு சற்று மேலும் கீழும் அசைந்தது அவளது ஆர்வத்தை தூண்டவே உற்சாகத்துடன் எழுந்து அதை தொடுவதற்காக தன் கைகளை நீட்டியவாறே முயற்சி செய்ய ஆரம்பித்தாள்..

அவளது விரல் நுனிகளுக்கும் செடியில் தொங்கும் இலைக்கும் சில அங்குலங்களே இடைவெளி இருந்தது.. இருந்த போதிலும் அதை எட்டி தொட அவளால் முடியவில்லை.. ஆனாலும் அவள் முகத்தில் மிகுந்த சந்தோசம்.. இலைகளை தொட முடியாதது அவளுக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல.. அவளை பொறுத்தவரையில் கைக்கு எட்டவில்லையென்றாலும் கூட காற்றின் உதவியுடன் மேலும் கீழும் அசைந்தாடும் இலைகளிலும் அவள் எடுக்கும் முயற்சியிலும் தான் அவளுக்கு கேளிக்கை.. சற்று நேரத்தில் அதை விட்டு விட்டு அருகில் இருந்த செயற்கை அருவியில் வழிந்தோடும் நீருடன் விளையாட ஆரம்பித்து விட்டாள்..

விளைவுகள் மற்றும் முடிவுகள் பற்றிய சிந்தனைகள் ஏதுமில்லாமல் தான் செய்யும் அப்போதைய செயல்களில் மகிழ்ச்சி காண்பதும், கையிலிருக்கும் அப்பொழுதுகளை உவகையுடன் செலவழிப்பதும், அப்பொழுதுகள் கரைய கரைய முன்னோக்கி நகர்ந்து அடுத்தடுத்தவற்றில் வாழ்க்கையை சந்தோசமாக வாழ்வதும் என்று நாமும் தானே குழந்தை பருவத்தில் இருந்திருக்கிறோம்.. எளிதாக வாழுமந்த மனப்பாங்கை வளரும் போது எந்த இடத்தில் தவறவிட்டோம்..?

மழலை..

வெளிச்சம் வலிமையிழந்துக் கொண்டிருக்கிறது.. பறவைகள் கூடு திரும்புகின்றன.. ஆரவாரங்கள் அடங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.. எல்லாமுமே எல்லாருமே அமைதியாய் இயல்புநிலையின் இருப்பிடத்திற்கு திரும்பிக் கொண்டிருக்கும் போது, சாந்தப்படாத எண்ணங்களும் கொதித்தெழும் சிந்தனைகளுமாக என் மனம் மட்டும் பரபரப்பின் உச்சத்தில் சுழன்றுக் கொண்டிருக்கின்றது..

கண்கள் திறந்திருந்தாலும் கூட காட்சிகள் எதுவும் பதியவில்லை என்பதை நிலைத்துப் போயிருக்கும் விழிகளின் உட்கரு தெளிவாகவே சொல்கிறது. திறந்திருக்கும் வானம் எல்லாம் நிறைந்திருந்தாலும் கூட ஏதோவொரு வெறுமையை பிரதிபலித்த வண்ணமே உள்ளது. சுற்றியிருக்கும் மனிதர்களைப் போலவே இந்த காற்றுக் கூட திசை மாறி தீண்ட மறுத்து செல்கிறது..

தன்னுணர்வில் இயங்கிக் கொண்டிருப்பது நாசிவழி உள்சென்று வெளிவரும் சுவாசம் மட்டுமே.. அமர்திருக்கும் சுற்றுவெளியில் அசைவுகள் இருப்பதாக உள்மனம் சொன்னாலும் கூட விழிகளோ செவிகளோ பெரிதாய் அலட்டிக் கொள்வதாக தெரியவில்லை..

எதற்குமே கலைந்திடாத ஆழ்நிலை மௌனம் சட்டென்று கலைகிறது தோள் மீது படர்ந்திட்ட மென்மையின் மிருதுவான ஸ்பரிசம் உணர்ந்து.. தெய்வீகம் கலந்த புன்னகையுடன் முன்வந்து தோள் சரிகிறாள் அந்த குட்டி தேவதை.. "எனக்கு தெரியும் நீங்க இங்க இருப்பீங்கன்னு", மழலை மொழியை காற்றில் உமிழ்ந்தபடி புருவம் உயர்த்தி தலையசைத்து சிரிக்கிறாள்.. இறுக்கம் தளர்ந்து இயல்பு திரும்ப, அடிமன ஆழத்திலிருந்து மேலெழுந்து என் உதடுகளில் ஒட்டிக் கொள்கிறது புன்னகையொன்று..

எப்போதுமில்லாத சில உணர்வுகள்..

எப்போதுமே உணர்ந்த தனிமை தான்.. ஆனால் எப்போதுமில்லாத வலி இப்போது மட்டும்!! வெளிப்படுத்தவில்லை என்றாலும் கூட எல்லோருமே கண்டு கொள்கிறார்கள் 'இவனுக்கு என்னமோ ஆகிவிட்டதென்று'.. ஒருவேளை வெளித்தோற்றம் வெளிச்சம் போட்டு காட்டிவிடுகிறதோ..

இப்போதெல்லாம் 'என்னாயிற்று' என்பதான கேள்விகளே அதிகம் காதில் விழுகின்றன. கேள்வி கேட்போருக்கு பதிலளிக்க தெரியாமலில்லை.. பதிலளிக்க தோன்றுவதில்லை.. அதிகபட்சம் ஒரு புன்னகை மட்டுமே.. அதுவும் எனக்காகவல்ல.. அவர்களுக்காக!!

வீழும் வேளையில் கயிறொன்று கைகளில் தட்டுபட, உயிர் பிழைத்தோமென்று சுவாசக்காற்றை உள்ளிழுக்கும் போது, விதியின் விளையாட்டாலோ அல்லது யாரோ ஒருவர் செய்த வினையின் விளைவாகவோ அக்கயிரின் மறுமுனை அறுபட்டு விடை கொடுக்கவே, தளர்ந்திட்ட நம்பிக்கையுடன் செய்வதறியாது தரை நோக்கி கீழ் விழும் நிலையை ஒத்தது தான் என் நிலையும்..

இதுவரை மனதின் ஓரத்தில் தேங்கியிருந்த வீராப்பும், தைரியமும், மீண்டு மேல்நோக்கியெழும் அந்த வெறியும் இருந்த இடம் தெரியாமல் காணாமல் போனதில் கொஞ்சம் ஆச்சர்யமே.. பல விஷயங்கள் இப்போது பொருள்படுகின்றன.. படிப்பினைகளுக்கு குறைவேயில்லை.. என்ன.. படிப்பினைகளின் அளவு மிக அதிகம்.. ஏற்றுக் கொள்வதற்கு தான் மனதில் இடமில்லை..

நான் வருகிறேன்..

உள்ளுணர்வுகள் யாவும் உயிர் பெற்று ஏதோ சொல்ல முயல, என்றும் போலல்லாது அன்று அவற்றை அலட்சியப்படுத்துகின்றேன்.. அடி எடுத்து வைத்த காரியம் அவசரமானது மட்டுமல்ல.. என் வாழ்வின் மிகவும் அவசியமான ஒன்றும் கூட. 'பயந்தால் இனி பூமி பந்தில் பங்கில்லை' என்பதாக ஏதோவொரு உள்குரல் சப்தமிட, இனியும் தாமதிக்கலாகாது என்பதான எண்ணமே மேலோங்குகின்றது..

எவ்வளவு காலம் தான் தயக்கத்தின் தடுமாற்றத்திற்கு தீனிப் போடுவது..? தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு வினாடியும் தரணியிலான பொழுதின் கணக்கு கரைந்து கொண்டே போகின்றது என்பதை உணர்ந்த பின்னும் கூட எவ்வாறு அமைதி காப்பது..? 'பொறுத்திருந்தேன் அதனால் பொங்கி எழுகிறேன்' என்பதாக நான் சொல்லவில்லை. பொடி நடையாக இனியாவது முன்னோக்கி நகரலாமே என்பதான எண்ணம் தான்.. வேறொன்றும் இல்லை..!!

ஏதோவொரு நம்பிக்கையில் பயங்களை பின் தள்ளி பயணத்தை தொடங்கிவிட்டேன். நடத்துனர் வருகின்றார்.. சிரித்த முகத்துடன் இலக்கென்னவென்று வினவுகின்றார்.. புதைத்து வைத்திருந்த தயக்கத்தின் ஒரு சொட்டு நாவின் நுனியில் வேகமாய் வந்து ஒட்டிக் கொள்ள எனக்கும் அவருக்கும் மட்டும் கேட்குமான குரலில் போகத் துடிக்கும் இலக்கின் பெயர் சொல்கின்றேன். சிரித்தபடி சில்லறையுடன் பயணச் சீட்டையும் தருகின்றார். பதிலுக்கு புன்னகைக்க சொல்லும் உணர்வொன்றை சட்டை செய்யாது உறைந்து போய் இருக்கின்றன உதடுகளும் விழிகளும்..

பின் மண்டையில் பாதிக்கும் மேல் சிதறிக் கிடப்பது முன் நிற்கும் காரியம் பற்றிய சிந்தனைகளே.. சன்னமான இரைச்சலுடன் முன்னோக்கி நகரும் பேருந்தின் இதயம் என் மனதின் அப்போதைய நிலையை அப்படியே பிரதிபலிக்கின்றது..

காத்திருத்தல் இதோ கரைய தொடங்கிவிட்டது.. காணத் துடித்த ஒருவர் முகம் ஒருவர் காண்போம்.. கண்கள் கலப்போம்.. அருகாமை உணர்வோம்.. உரையாடுவோம்.. உலகம் மறப்போம்.. உவகை கொள்வோம்.. உயிர் உணர்வோம்.. விரல்கள் பின்னி உள்ளங்கை பற்றுவோம்.. கற்பனைகளும் கனவுகளும் இனி நிகழ்வுகளாகும்.. உனதாகவும் எனதாகவும் மட்டுமே இருந்த பொழுதுகள் இனி நமதாகும்.. இனி நீ தனியாகவோ தவித்திருக்கவோ வேண்டியதில்லை.. உனக்காக.. எனக்காக.. நமக்காக.. இதோ நான் வருகிறேன்..!!

வழக்கம் போலவே இன்னுமொரு விடியல்..

விடியல் வேண்டாமென்று இமைகளை இறுக்கி மூடி துயில் கொள்ள நினைக்கும் போது தான் ஜன்னல் வழி காற்றுடன் வேகமாய் பரவி விழுகின்றன அதிகாலை கதிரவனின் ஒளிக்கற்றைகளில் சில.. கருமை கலந்திருந்த இரவுகளில் இமை மூடாது எதையெதையோ தேடித் திரிந்த விழிகள், இருள் வெளுத்தப் பின் தூக்கம் வருவதாக சொல்லி துயில் கொள்ளத் துடிக்கின்றன.

'பாசாங்கு செய்தது போதும்.. நிறைய வேலையிருக்கிறது', என்று போராடி எழ முயன்றாலும், "விடைகளில்லாத இன்னுமொரு விடியலா..? எவ்வாறு சமாளிப்பது..?", என்பதான அவஸ்தை பரவுகிறது கனமான இதயத்தின் ரணமான காயங்களிலிருந்து..

"இரவு மட்டும் தினம் தினம் விடிகிறது. ஏன் வாழ்க்கை மட்டும் இன்னுமதே இருட்டில் இரைந்தே கிடக்கிறது..?" நிஜத்தின் பொய்மை பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி முன்னின்று தினந்தோறும் கேட்கும் கேள்வி தான்.. வழக்கம் போல் வெற்றுப் புன்னகையும் அசாத்திய மௌனமுமே பதிலாக இன்றும்..

"கனவுகளிலும் கற்பனைகளிலும் எண்ணங்களிலும் எழுத்துக்களிலுமே மட்டும் இன்னும் எத்தனை நாட்கள் தான் வாழ்க்கை ஓடப் போகின்றது..? இருள் பிரித்து வெளிச்சம் படரும் இந்த நிஜமான பொழுதுகளோடு எனக்கே எனக்கான வாழ்க்கையும் புலராதா..?" என்பதான ஏக்கம் கண்களின் கருவிழிகளுக்கு பின்னால் கனமாகவே இன்னும்..!!

இன்னுமொரு விடியல் கண்ட குதூகலத்துடன் எல்லோரும் மலர்ந்திருக்கும் போது ஏனோ என் மனம் மட்டும் நிசப்தம் கலந்த பின்னிரவு பொழுதுகளிலேயே இன்னமும் தங்கி இருக்கின்றது.. தனிமை கலந்துவிட்டதாலோ என்னவோ இப்போதெல்லாம் காணும் காட்சிகளில் தட்டுப்படும் மௌனங்களை மட்டுமே விழிகள் உள்வாங்குகின்றன.. எனக்கே எனக்கான பொழுதுகளுடன் விடியலொன்று மலருமென்பதான நம்பிக்கையுடன் இன்றைய பொழுதை எதிர்கொள்ள தயாராகின்றேன் தன்னந்தனியாய்..!!

பொல்லாத குணம் கொண்ட விதியின் முன்னே போராடி வெல்வதற்கு இருகரம் போதவில்லை.. தன்னந்தனியாகவே போர்க்களம் எதிர்கொள்வதால் கரைந்திடும் நாட்களைப் போலவே நம்பிக்கையின் இறகுகள் மெல்ல உதிர்கின்றன.. உரையாடி உறவாடினாய்.. உடனொருவர் தேவைப்படும் முக்கியமான தருணமிது.. உடனிருப்பாயா..? யோசித்துச் சொல்..!!

இன்கம் டாக்ஸ் ரிடர்ன்ஸ்..

இன்கம் டாக்ஸ் ரிடர்ன்ஸ் பதிவு பண்ணி விட்டீர்களா..? பண்ணலேன்ன பண்ணிடுங்க.. இன்னிக்கு தான் கடைசி நாள்.. வழக்கம் போல இந்த தடவையும் கடைசி தேதியை நீட்டிக்க வாய்ப்புகள் அதிகமென்றாலும் கூட, 'இருக்கிற தலைவலி போதாதா..? இதை வேறு எதற்காக சுமக்க வேண்டுமெ'ன்று நேற்று நானும் எனது நண்பனும் பைக் எடுத்துக் கொண்டு நேராக இன்கம் டாக்ஸ் அலுவலகத்திற்கே சென்று பதிந்து கொண்டு வந்துவிட்டோம்.

'இதுக்கெல்லாம் ஒரு பதிவா..?' என்று கேட்காதீர்கள். இதை பதிப்பதற்கு காரணம், இன்கம் டாக்ஸ் ரிடர்ன்ஸ் பதிவு செய்வது எவ்வளவு எளிதானது என்பதை எடுத்து சொல்வதற்காக தான். பெரும்பாலான உங்களை போல தான் நானும் ஏதாவது ஒரு தரகர் மூலமாக நூறு ரூபாயோ அல்லது நூற்றைம்பது ரூபாயோ கொடுத்து முன்பெல்லாம் பதிவு செய்து கொண்டிருந்தேன். அப்படி நான் செய்வதற்கு காரணம் 'இதற்காகவெல்லாம் யார் மெனக்கெடுவார்கள்..?' என்பதான எண்ணம். 'அதுவும் இல்லாமல் அங்கே நிறைய ஃபார்மாலிட்டீஸ் இருக்கலாம்' என்று நான் தவறான எண்ணத்துடன் இருந்தது தான்.

இந்த முறை எனது நண்பனொருவன், "வா.. நாம் இந்த முறை நேரில் சென்று என்ன தான் இருக்கிறதென்று பார்க்கலாம்.. இதில் நமக்கு ஒரு முறையாவது அனுபவம் வேண்டாமா..?" என்பதாக சொல்ல, நானும் சரி போய் தான் பார்ப்போமே என்று முடிவெடுத்தேன்.

ITR ஃபார்மை நிரப்புவது மிகவும் எளிதான வேலை தான். அதை உங்களுடன் வேலை பார்க்கும் நண்பர்கள் உதவியுடன் ஒரு முறை நிரப்ப கற்றுக் கொண்டுவிட்டால் எளிது தான். அதை நிரப்புவதற்கு தேவையான எல்லாமே உங்களுடைய ஃபாரம் 16-ல் இருக்கும். இன்கம் டாக்ஸ் அலுவலகத்திற்கு சென்றதில் இருந்து அதிகபட்சம் இரண்டு நிமிடங்கள் தான் இருக்கும் எங்களது ரிடான்ஸ்-ஐ பதிவு செய்ய எடுத்துக் கொண்ட நேரம். வரிசையில் நிற்பதற்கும் பதிவு செய்வதற்கும் மொத்தமே ஒரு நிமிடம் தான் ஆனது (பெங்களூரில்).. காரணம் நிறைய பதிவு சாவடிகளை (booth) அவர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்தது தான். நிச்சயமாக எல்லா ஊர்களிலேயும் இந்த மாதிரியான வசதிகள், அதுவும் குறிப்பாக இந்த நேரத்தில் செய்திருப்பார்கள்..

எனவே நேரில் சென்று ஒரு முறை பதிந்து தான் பாருங்களேன்.. இந்த முறை தவற விட்டு இருந்தீர்களேயானால் அடுத்த முறை நேரில் செல்லுங்கள்.. நான் அப்படி சொல்வதற்கு காரணம், நீங்களே நேரில் செல்லும் போது நிச்சயமாக சுய மனநிறைவு ஏற்படும் என்பது உண்மை.. இது என் அனுபவம்.. சொல்லத் தோன்றியது, அதனால் சொல்கிறேன்..!!