A World Full of Masks!

We have worn the mask for so long that it has started to feel weird when we step out without wearing one. What was new and weird has now become the normal. The thought of how it would feel when everything returns to (the old) normal makes me feel uncomfortable. I'm not really sure if I would be able to trust a maskless world again.

I was at the kids store last week to pick up an essential item. Once I got the bill, I left the item for packing and went to make the payment. When I returned, I noticed another customer at the delivery counter had picked my item in his hand, looking at it and inquiring the store staff what it was used for. I moved quickly and asked him why he was touching my item. I questioned his common sense and implied that it was not sensible to touch other's item in the time of a pandemic. I told him that he should find it in the shelf if he wanted to take a look at it. He immediately apologised.

As soon as I stepped out of the shop, I felt angry at myself. The thought of how I would have negatively impacted his curiosity made me to feel disappointed with my behaviour. He didn't mean any harm, but the intentions were no longer good enough. The fear has started to overpower the kindness and understanding. I'm no longer able to allow someone approaching me without a mask. A touch that once felt caring is now scaring. I couldn't take off my mask when I'm facing someone. I started appreciating when people maintain distance. It all feels so weird and yet so real.

While I was lost at the thoughts of all these, a past conversation with a friend came to my mind for no reason. It was a time when I was suggesting him to be himself. I was questioning him why he couldn't be his true self and why he often put up a mask to pretend in front of people. He replied to me, "Being myself makes me vulnerable. This world often looks for weakness and exploits it. I just want to protect myself from it."

--

Paul.

The Magical Fresh Air

I pushed the hesitation away and clicked on the name of an old friend. The messenger window opened up. I waved with words and expressed my interest to know her well being on that day. I always had the hesitation to be the first one to ping an old friend when we hadn't talked for a long time. I would easily overcome the hesitation if I was the one who broke up the connection. I would tend to think that I don't normally move away from friendship. As I was writing that sentence, I had a sparking thought that questioned whether it was that arrogance that had been causing people to move away from me. I dismissed that thought without answering, as always.

She was a good friend of mine. We stopped talking after we went our separate ways. We got busy counting our own blessings and dealing with our own chaos. We had no reason to connect with each other, but I wondered whether that could be a reason not to connect with a friend?

She responded in a few minutes. As the conversation took off, we walked into the past. We dusted few photo frames that we found on the memory lane. We felt happy about what each of us had become. We wished the best for what was yet to come. We both felt good about the conversation.

As I closed the messenger window, I felt energised. I started scrolling down the list of names to pick the next one.

Choices!

When an unfair argument is put forth against you, what choices you have? The choices get limited when you have to handle the argument without hurting or resenting the arguer. The choices get further limited when you prefer peace over arguments or debates. At the end, you will be left with no choice other than maintaining silence hoping that one day the arguer understands your point of view.

I used to get pushed towards the edge of shouting when an unfair argument is raised repeatedly. The anguish is how can they not understand. But to understand, one needs more than just the words being said, deeds being acted upon or the scenes being witnessed. It needs the awareness of the attributes of other persons shoes. But then it's given that it is needed for understanding. So that can be taken as an excuse for not exhibiting understanding. We may need to add willingness as another key requirement that facilitates understanding. But how can you convey that willingness is needed for understanding without offending the other person. May be, you never say that. You just hope that one day they come forward with willingness.

It is not the situation of helplessness that leads to silence and the desire to drop the argument. It's the desperate attempt to get back to peace as early as possible. But sometimes I'm made to wonder if one can attain peace without passing through the storm? Is it even possible to skip the storm? Wouldn't we all prefer that if there is even a tiny possibility for that? May be, a state like that is just a paradise of dream.

--
Paul | பவுல் 

Sudden feeling of strangeness!

It's surprising how a person, who once were very close to us, becomes stranger all of sudden. It feels as though we never knew them.

I'm now thinking of my past relationships and the phases I went through with each of them. I feel that when sudden feeling of strangeness kicks in a relationship, it is the time one should wake up and do all preparations for what could possibly be an end to the relationship. The preparation will help untie oneself from such relationship with as little hurt as possible.

I do feel that having a sense about the time the other person is moving away from the relationship is important for one's own mental health. It's really important especially to those who exhibit unconditional love and affection. When one senses such situation in a relationship, it's also important to listen to the mind than the heart. The heart will always try to amend things and fight for the relationship. It will tell stupid things like we can continue to try and work it out irrespective of getting hurt.

Well, we should listen to our mind that tells it's all over and that we should move on. I know it's difficult because the truth isn't always easy to take in. We shouldn't be afraid to take the pill even though it's very bitter. Because at the end, the bitter pill is the one that's going to save us from lots of trouble. Isn't it?

--
Paul | பவுல் 

Keeping up the words!

My mother had always advised us to keep up the promises. Especially the ones we make to kids. She used to say that you shouldn't be the reason for a kid to loose its faith in promises. When you convince a kid to do something by promising something else, you should live upto your words when the kid finishes doing what you asked.

Thinking about what my mother asked of us, I can see that it has a very deeper meaning and effects. When a kid is innocent and trusting your words, it's really not right in any ethical way to disappoint the kid. The kid is going to learn that you won't keep up your words, and that's going to stay in their mind for life time. You are not only going to ruin their trust on promises but also likely to teach them that not keeping up one's word is normal. You are teaching an unethical practise to an innocent mind.

More than keeping up a promise, the essence of my mother's advise is that not to promise something that you would know that you aren't going to fulfil at the time of promising. Don't say you would do something when you know that you aren't going to do it. When you promise like that, you are not just doing something ethically wrong, but also doing something as bad as committing a sin.

Kids learn what we teach them. Their attitude and behaviour towards people and society changes based on how we behave with them. And there is a kid in every grown ups too. In any relationships when we promise something, especially when we know we wouldn't be fulfilling them, the feeling of disappointment and betrayal we are going to bring them later is going to affect their life in lot more ways than we could possibly imagine.

Now, why am I saying all this is a question to be. Don't we all need someone or something remind us of the rules? When we are too busy playing, we often tend to forget or overlook the rules. Don't we?

--

Paul | பவுல் 

The questions of 'why'!

Wondering how to handle certain thoughts that are looping in the mind without giving a break. The questions of why is everywhere. Are there regrets? Of course, certainly there are some. Do I feel sorry? may be. Could I have done things better? certainly in all ways. If time machine exists, would my decision towards certain things/people be different? for sure. 

But then what's the point of thinking on the lines of 'what if's. It is what it is and how you move forward with what's at hand is what matters now. What are we going to achieve by questioning ourselves on the decisions we took, the turns we made with respect to relationships, friendships and events happened in the past? While the mind understands that nothing fruitful is going to happen out of such questioning, does it stop doing so?

I'm reminded of friendships and relationships in the past that had been so very close. Once what felt cannot be left behind are behind now. Once what felt as something you cannot move forward without has become something that can no longer matter. But what happens changes one's self. Call it maturity or call it learning from mistakes.. The bottom line is something in the lines of a quote I read recently.. "don't let the old flame burn you twice".

At the end, what happens is.. We change. We stay away from the old flame burning us twice. We try to evolve. We get burnt by a different flame. We tell ourselves that the scar isn't as bad as the first one.. We change.. The loop goes on.

--
Paul | பவுல் 

Tuning the focus and the cake story!

I have been thinking about the long and busy weekend ahead. Planning and executing a personal event with family, friends and neighbours is always a likeable (is it?) thing to do. I'm very excited and equally anxieted (is that even a word? ha ha).

Though all arrangements have been made, my mind is busy with the thoughts and questions of  'did we miss anything?', 'can we do more?', 'should we increase or reduce the food count?' etc etc. I like being in such mood, because it means I'm into it. When you are into something, you make arrangements out of interest instead of forcing yourself to do it.

So, where should my focus be? Satisfying everyone? Well, that could be straightening dog's tail. Perhaps I should tune my focus on what not to do. As long as we don't upset anyone, that should be good enough. I'm thinking of people who normally volunteer to get upset. Don't laugh. There are people who volunteer themselves inviting the situation that could (or would) cause them distress. 

While writing this, I'm reminded of a story that one of my friends once told me. When you give a piece of cake to people, the way in which they handle the cake depends on who they are and what makes them happy. Some gets excited and choose to eat it right away and enjoy the flavour, freshness of the cake and be joyful -- probably looking around to see if they can get some more. Some choose to keep it for a while, admire it, probably go through the feelings of gratitude and then eat it after a while. There are one or two people who will hold the cake gently in their hand and move around in people's way. In a short while, someone will accidentally knock them and the cake will fall on the floor. Everyone around that person will be sorry and sympathetic. Now the person who was holding the cake is happy (inside). What makes such person happy is others feeling sorry and sympathetic towards them. Such sympathy gives them more happiness than actually eating the cake. Now, how can you deal with such people. Perhaps when the cake falls, keep it to a small area instead of the cake spreading all over the floor. Because cleaning the floor is a damn difficult task. :-) 

--
Paul | பவுல் 

Catching the breath!

How long it has been since I posted something here!

Was I busy, I am not really sure. Busy couldn't be the answer. Being busy does not define what you do or want to do. At least, it should not. When you are passionate (or interested) about something, you would always find time to do it.

So, the right answer, then, would be diverted. Yes, that sounds about right. I was diverted towards many different things, people and relationships. So 'why return now' is the question to be. I know the answer, but probably that's not something that I would like to admit or disclose. Let that stay private.

When my mind has been wandering these days, the question I had kept asking myself was, 'what's that one thing that can help me get back to the life of peace and happiness'. The answer was writing, of course. So here I'm. At the same time, I'm not trying to imply I wasn't at peace or not happy.

I have experienced so much these days. So many ups and downs. So many loses and few gains. The emotional journey had been a rollercoaster ride. One of the reasons I stopped writing was that my posts had started being perceived or connected towards certain people or incidents. But which writing isn't. The question to be asked is of the intentions. Were my intentions to point out people or incidents? Certainly not. But how can I express the way I see things without the elements that would relate to the people or incidents or what's happening around me? My intentions had always been to write them in non-judgemental ways and that's how it should be viewed too.

Whenever I post, I imagine posting to a dark abyss. That has always been my audience. I have always imagined myself shouting at the endlessness that expands in front of me if I were standing on top of a mountain.

So, here I'm. Again standing on top of the mountain. Let me see if the momentum continues.  Let me see if it helps me catch my breath.

--
Paul | பவுல்.

மனிதன், கடவுள் மற்றும் இன்னபிற..

நாம் எவ்வளவு குழப்பங்களுக்கு நடுவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்கிறது. மனிதன், மனிதன் என்று தன்னை நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்கள், கடவுள், கடவுளாக ஆக்கப்பட்ட கடவுள்கள். கோடுகளை யார் வரைந்தார்கள் என்பது முக்கியமற்ற ஒன்றாகவே தோன்றுகிறது. 'வரைந்தது' என்பதாக அது ஆகிவிடும் பொழுது, அங்கே திருத்தத்திற்கான இடம் அளிக்கப்பட்டு விடுகிறது.

மனிதன் என்பவன் யார் என்பதில் இருக்கும் ஒரு தெளிவான மனநிலை, கடவுளைப் பற்றியோ கடவுளாக ஆக்கப்பட்டு உள்ள கடவுள்கள் பற்றியோ இல்லை என்பதில் ஒரு தெளிவு இருக்கவே செய்கிறது. அதற்கு காரணம் வளர்க்கப்பட்ட விதத்தினால் உள்ளுக்குள் ஏற்பட்டு இருக்கும் மீற பயப்படும் வரம்புகள்.

மனிதம் சார்ந்த குணாதிசயங்கள் உயரிய பண்புகளாக பாராட்டப்படுவதும், அதை மனம் எதிர்பார்ப்பதும் எவ்வளவு வேடிக்கையான வருந்தத்தக்க ஒன்று. நான் என் தோழி ஒருவரிடம் அடிக்கடி சொல்வதுண்டு, "உங்களைப் போல புரிதல் உள்ளவரை நான் இதுவரையில் பார்த்ததில்லை.. ஒரு நிகழ்வு அல்லது செயல் உங்களுக்கு முற்றிலுமே எதிராக இருக்கும் போதும் கூட எதிராளியின் கண்களின் வழியாக அந்த நிகழ்வை, செயலை பார்க்க நீங்கள் எடுத்துக் கொள்ளும் முயற்சி எவ்வளவு பாராட்டுதல்களுக்கு உரியது..?", என்பேன். அவர் சிரித்துக் கொண்டே சொல்வார், "அப்படி பாராட்டும் அளவிற்கு அதை  உயர்வாக பேச என்ன இருக்கிறது.. நியதியின் படி அப்படி தானே நாம் இருக்க வேண்டும்", என்பார். உதவும் பாங்குடைய ஒரு மனிதரை, இரக்கம் காட்டும் ஒரு மனிதரை, "நீங்கள் எவ்வளவு உயர்ந்தவராக இருக்கிறீர்கள்", என்று புகழும் அளவிற்கு இருக்கும் சூழ்நிலைகள் நிஜமாகவே வருத்தத்திற்கு உரிய ஒன்று தான். மனிதம் என்பதின் அடிப்படை குணாதிசயங்கள் காண்பதற்கு அல்லது அனுபவிப்பதற்கு அரிதாகி விட்ட சூழல் ஆரோக்கியமான ஒன்றா..? இந்த ஒரு அடிப்படை புரிதல் போதும், 'மனிதன் என்று தன்னை நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்கள்' பற்றி என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்பதை அறிந்து கொள்ள.

நான் கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவனா என்பதில் எனக்கே நிறைய சந்தேகங்கள் உண்டு. ஆனால் கடவுளாக ஆக்கப்பட்ட கடவுள்களின் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்கிற தெளிவு நிறையவே உண்டு. நான் பொதுவாகவே சொல்வது, "I'm spiritual, not religious", என்பதை தான். எனக்குள் ஒரு தெளிவு பெரும் வரை, I should give the benefit of doubt to God. இன்னமும் அறிவியலின் எல்லைகளுக்குள் அடைக்க முடியாத பல விஷயங்கள் இருக்கும் போது, கடவுளை விட்டு விலகினால் துரதிஷ்டம் துரத்தும் என்னும் மிகவும் கொடிய விஷயம் பிஞ்சிலேயே நம் நெஞ்சுக்குள் செலுத்தப்பட்டு ஒரு ஆழ்ந்த பயத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கும் சூழலில் நாம் வளர்ந்து இருக்கும் போது, giving the benefit of doubt to God is a much more comfortable and less complicated choice that one can choose என்று தான் எனக்கு இப்போது வரையில் தோன்றுகிறது. பின்னர் இது மாறலாம். அது மாறும் போது பார்த்துக் கொள்ளுவோம்.

கடவுள் நம்பிக்கையின் மீதான தெளிவு இந்த அளவில் இருக்க, 'இவர் தான் கடவுள்' என்பதில் கொஞ்சமும் உடன்பாடற்ற தெளிவு இருக்கவே செய்கிறது. இக்குறுகிய வட்டம் நிறைய வன்முறைகளை தூண்டுகிறது, மனிதர்களைப் பிரிக்கிறது, மனிதத்தை சிதைக்கிறது, மனதின் மீது சிவந்த கொடிய நஞ்சைக் பூசுகிறது, இன்னும் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். 'இவர் தான் கடவுள்', என்பது ஒரு வியாபாரம், அரசியல், சூழ்ச்சி, பிணியுள்ள மனம் தான் வாழும் சமூகத்தினுள் பரப்பும் வியாதி, ஒருவன் மனிதத்திலிருந்து தன்னை விலக்கிக் கொள்ள தனக்கு தானே அல்லது பிறரிடம் கொடுக்கும் Excuse.

--
பவுல்.

சொல்ல விரும்பும் ஒன்றைப் பற்றி..

நான் ஒன்றை சொல்ல விரும்புகிறேன். அதற்கு தேவையான அத்தனை வார்த்தைகளையும் முழுதாய் சேர்த்த பின்னும், அவற்றை சிக்கல்கள் இல்லாமல் கவனமாக கோர்த்த பின்னும் சொல்ல முடியாமல் தள்ளிப் போட வைக்கும் இச்சூழ்நிலைகளை என்ன செய்வது..?

ஒன்றை சொல்ல விரும்பும் ஒருவன் அதை முழுதாய் எவ்வித சமரசமுமின்றி வெளிப்படுத்த எவ்வளவு முயற்சிகள் எடுத்து கொள்கிறான். ஆனாலும் கூட சொல்ல வருவதை சென்று சேரும் இடத்தின் மனநிலைகளுக்கு ஏற்புடையவாறு எடுத்துரைப்பது எவ்வளவு கடினமான ஒன்றாக இருக்கிறது.

வார்த்தைகளின் உண்மைத்தன்மை வெளித் தெரியுமாறு அவற்றை நன்றாக செதுக்கி, அவற்றிற்கு மனநிலையின் வண்ணம் பூசி, அவற்றை வெளிப்படுத்தும் போது ஏற்படக் கூடிய (சாதகமான அல்லது எதிரான) எதிர்வினைகளை ஏற்கும் மனப்பக்குவத்தை உள்ளுக்குள் சுடர் விடச் செய்து, கடைசியில் சொல்ல விரும்பியதை சேதாரங்கள் இன்றி முழுவதுமாக வெளிப்படுத்தி முழுமையடைவது ஏன் இவ்வளவு தவிப்புகள் தாண்ட வேண்டிய ஒன்றாக இருக்கிறது..?

ஆடைகளை துறந்தவனுக்கு தன் மேல் படும் அல்லது படிந்து விடும் தூசுகளை துடைப்பதற்கு துணிகள் இருப்பதேயில்லை. அதற்கு துணிகள் தேவையில்லை என்பதையும் அவன் அறிந்தவனாகவே இருக்கிறான். அவன் மிகவும் எதிர்பார்த்து காத்திருப்பதெல்லாம் கருமேகங்கள் அவன் தலை மேல் குவிந்து தன் முடிச்சுகளை அவிழ்த்துக் கொள்ளும் அக்கணத்திற்காக தான்.

ஆடைகளை துறக்கும் ஒருவன் நன்றாகவே புரிந்து வைத்து இருக்கிறான், தன்  மீது அறிந்தோ அறியாமலோ படிந்துவிடும் தூசுகளில் இருந்து தன்னை விடுவித்து கொள்ள தண்ணீர் எவ்வளவு உதவும் என்பதை. அதனாலேயே அவன் தான் தனித்திருக்கும் நேரங்களில் தண்ணீருடனான உறவாடலை விரும்பி ஏற்கிறான். அவன் தான் சொல்ல விரும்புவதற்கு தேவையான அத்தனை வார்த்தைகளையும் அத்தண்ணீரில் தான் வலை வீசிப் பிடிக்கிறான்.

--
பவுல்.

பரிவு

இது ஒரு புதிய தொடக்கம் அல்ல. இடையில் விட்டு சென்ற ஒன்றின்  தொடர்ச்சி. சிமெண்ட் பூசப்பட்ட தரையின் அடியில் முட்டி மோதிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு விதையிடம் காட்டும் பரிவு. சிறியதொன்று பெரிதாகும் என்னும் நம்பிக்கையில் தரையை உடைக்கும் முயற்சி அல்ல. விடாத ஒரு போராட்டத்திற்கு கொடுத்து தான் பார்ப்போமே என்னும் ஒரு சந்தர்ப்பம்.

மாறிக் கொண்டே இருக்கும் இவ்வுலகத்தில் கடைசி வரை கூட வரும் ஒரு துணைக்கான தேடல் எவ்வளவு அயர்வைத் தருகிறது. நான் நிறைய எழுதி இருக்கிறேன். நிறைய படித்திருக்கிறேன். நட்புகளை அடைந்திருக்கிறேன். நண்பர்களை இழந்திருக்கிறேன். ஏதோ ஒன்றின் வெறுமை இந்த உலகை கலங்கப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் மாசுவைப் போல எப்போதும் என்னை சுற்றி படர்ந்திருக்கிறது. அர்த்தங்களை தேடுவதிலும், அவற்றைக் கொடுப்பதிலும் ஏன் இவ்வளவு ஓடிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பது இன்னும் புரியாத புதிராகவே உள்ளது.

என் எழுத்துக்களின் உருமாற்றங்கள் என்னை ஆச்சர்யப்படுத்துகின்றன. எங்கோ தொடங்கி, என்னை எங்கெங்கோ எடுத்து சென்றிருக்கின்றன. எவ்வளவு முகங்கள்.. எவ்வளவு அசைவுகள்.. சட்டென்று ஏதோ ஒரு கணத்தில் அவை எல்லாம் ஏன் ஓடி ஒளிந்துக் கொண்டன என்பது புரியவில்லை. ஒருவேளை அவை நிரப்ப முயன்ற வெற்றிடம் அக்கணத்திற்கு பிறகு வெற்றிடமாக இல்லாமல் போய்விட்டதோ..?  அல்லது அதன் எதிர்பாராத வடிவப் பெருக்கம் என் எழுத்துக்களுக்கு அச்சத்தைக் கொடுத்து விட்டதோ..?

நான் என் யோசனைகளை பின்னோக்கிய திசையில் திரும்புகிறேன். என் வாழ்வின் மிகவும் உயிருள்ள பொழுதுகள் எழுத்துக்களின் துணையுடன் என் இருப்பிற்கான போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த பொழுதுகளாகவே இருந்திருக்கின்றன.  எனக்கு தெரியும், அவை மிகவும் இனிமையான இதமான பொழுதுகள் அல்ல என்று. ஆனால் அவற்றில் நிறைய துடிப்பு இருந்ததாகவே இப்போது நினைக்கையில் எனக்கு தோன்றுகிறது.

நான் என் மேசை மீதிருக்கும் இந்த தாளைப் பார்க்கிறேன். இதில் எழுத்துக்கள் சிதறிக் கிடக்கின்றன. ஆங்காங்கே மை சிந்தியிருக்கிறது. இது பார்க்க தெளிவாக இல்லை. ஆனால் இது என்னை என் குழந்தைப் பருவத்திற்கு எடுத்து செல்கிறது. பேனாவின் மை தாளிற்கு மட்டுமே ஆனதல்ல என்பதை என் கைவிரல்கள், கன்னம் மற்றும் உதடுகள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றன.

--
பவுல்.

Wondering about wandering !

I think I'm kind of lost for a long time now.

I listen to things that I already know. I watch TV. I don't watch Hollywood movies any more. Hollywood television series stay away from my interest. I don't write. I don't read. I'm kind of lost touch with many of my friends.

There are so many things that I'm supposed to have been doing. But I don't. I'm sitting. I'm relaxed. I'm not creating a plan.

Living life as it comes is one way to proceed. It is a comfortable take in one aspect. On a completely different aspect, the comfort becomes uncomfortable. The excuses or complaints I give are lame. That's a good sign.

When there is so much to do, the only way to move forward is to do them.

Paul.

Spiritual Thoughts on a Religious Book

Today I happened to come across the book "Jesus on Every Page: 10 simple ways to Seek and Find Christ in the Old Testament".

I was browsing through Amazon books catalog to buy some books because this time being festival season that normally assures some good discounts. I have been keeping my eyes on a book for several months now, "The God Delusion". Though I was longing to read that book, the price of the book kind of kept me waiting for the moment for the book being available with some good discounts. The story about The God Delusion is for another page, but it was the one that lead me to the landing of the above mentioned book.

I went through the preview of first few pages of the book Jesus on Every Page... . The book talks about how most of the people, including priests giving less importance to the Old Testament, primarily -- from what I gathered from reading few lines in the book -- because they couldn't come up with convincing answers to relate it to the New Testament, in other words where the primary focus is on Jesus. Probably the book is aimed at Protestants -- again this is something I gathered from few lines and titles -- seeing the words pastors, which isn't the term Roman Catholics use. But nevertheless that was just a quick pick up based on few lines I read in the preview and may not necessarily hold good.

My friend wanted me to buy him this book, because he felt that it could give some insights connecting the Old with New Testaments that he might have overlooked so far. When I tried ordering I noticed the price being so high. I normally believe that the price of a book is fair if it is priced in a ratio of 1 rupee (or less) for each page. The book is almost thrice my fair price point, that is after the discount they have offered.

Given the fact that the book is priced too high, I dropped the idea of ordering. So did my friend. But he really wanted to read the book but, as I felt, the book was priced too high to buy. Out of curiosity, I started reading the reviews of the book. Of all, one review with the following snippet got my attention that made me to wonder something else -- the reason for this article.

Favorite Quote: There were many, but this one caught my attention: "He created sheep so He could teach sinners about how He is the Good Shepherd. He created birds to help His redeemed people live less anxious lives. He created camels to teach how hard it is for those who trust in riches to enter heaven. He created lilies and roses so He could compare Himself with them. He created water to explain how He refreshes and revives the thirsty" (47).

From the above snippet, I understand that the lines mentioned by the reviewer were from the book and must be from Page 47. Whether or not the lines are from the author are of trivial importance to the following.

Now the point I was trying to say is that the book being a religious one to help understand the Old Testament better in connecting with Jesus, I felt that the purpose of the book must have been to reach out to as many people as possible to help find what they are supposed to in every page of the Holy Bible -- if that is what the intention of the author. But in contrary, the book is priced so high targeting the riches, in other words people who have the luxury not to care much about the money and more importantly have the money.

The book seems to be saying "He created camels to teach how hard it is for those who trust in riches to enter heaven.". Well, clearly the author doesn't seem to bother much about him entering the heaven or he must have thought that the book isn't needed for the poor. Either way, it is irony how often people talk about the religion, it's humbleness and serving aspects in high priced books.

May the God touches the eyes of those persons who eye on/for the riches in the name of religion.

--
Paul Arockiam

This day of my life !!

It all happened so quick in the blink of an eye. If someone had used the phrase "blink of an eye" probably I would have laughed. But looking back now, it does seem to have happened really that fast. But, I never thought that our mind is capable of capturing every details of such fast moving moments.

Not long long ago or so long ago as they say in fairy tales, but just a year and half ago two strangers happened to notice each other while they were sitting hundreds of miles apart and had a feeling that they had a connection. They decided to give it a try. They didn't know that it was going to happen, but somehow felt that it was coming. They chatted. Talked. Laughed. When they wake up every day morning, they would tune in and was able to find the same frequency. What felt surprising initially started to feel good and eventually turned into something more promising. They took the courage to take it to the elders. They felt the motivation to fight the odds that were against them. They managed to make it happen because everyone else eventually decided to be on their side, giving them the support they needed.

It was a year back, this day it happened. A love life was lighted, blessed and handed over to us. Hundreds gathered to greet us with their blessings. Few even crossed over seas to share the happiness of the moment when we both got united into one. We couldn't be more happier.

The reality is that we, like every other couple, have our differences. It is surprising to see how our love for each other overpowers everything else. We fight for our differences. We kick each other for fun. We stand for each other. We enjoy talking and sharing what we have in common. We delight in love and we know that each moment is worth to be together irrespective anything else that may stand in our way.

My friend once told me, "Marriage isn't about two persons. It's about two families.". Back then, I wasn't that matured. Neither do I claim to be that much now. But I have found couple of cents to enrich myself along the way. A year ago, it was this day I not only got a love life but also another family. Few more people who love me as much as my own, whom I could love and care for, who stand beside me.

Sometimes people tell me that they don't get everything they need in their life. I simply ask them to open their eyes because I believe (and have experienced) that one's blessings aren't lying somewhere far away but right around them.

--

Paul.

It doesn't hurt !

Life is short and unpredictable. It doesn't hurt to be nice to those around us, to have humanity, compassion, empathy and love.

What we thought would have been long and lasting had either ran fast or not lasted longer. We have shown love, spit hatred, experienced friendship and hurt by betrayals. We have been at both ends of the relationships. We have seen both sides of the coin. We have lived through the different weathers of the day. While some have lost, we haven't. We are still here. Alive and ticking.

When we look back, we could realize that life would have been better if we had spread more love, maintained more peace and been more nicer to each other.

We know we could be better. We know we could show more kindness. We know we could love a bit more. We know our words and deeds could be bit more nicer. Our wounds have injected fear in us. We are no longer the one we once were used to be.

However, when thinking life is short and unpredictable, I do feel that it wouldn't hurt to be nice to those around us and to have humanity, compassion, empathy, love.

--

Paul Arockiam.

ஏன் இப்படி இருக்கிறேன் ?

நான் ஏன் இப்படி இருக்கிறேன் என்பதான நிறைய கேள்விகளை எனக்கு நானே கேட்டுக் கொள்கிறேன். பிறகு இப்படி இருப்பதன் பால் நிறைவு அடையும் வரை எனக்கு நானே நிறைய சமாதானங்கள் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.


--
பால் ஆரோக்கியம் | Paul Arockiam 

கனவுகளும் நானும்

என் கனவுகளை நான் மொத்தமாக பற்றிக் கொண்டு மேலெழ முயல்கிறேன். கனம் தாங்காமல் சோர்ந்து போய் விடுகிறேன். பிறகு என் சக்திகளை ஒன்று திரட்டி மீண்டும் எழுகிறேன். சிறிதொரு அங்குலம் மேலே நகர்கிறேன். சோர்வதும் எழுவதுமான சுழற்சிக்கிடையில் என் இலக்கை தேடி இடையறாது தேடிக் கொண்டே இருக்கிறேன்.

"ஏன் இத்தனை சிரமம்..? ஒவ்வொன்றாக எடுத்து செல்லலாமே", என்பவர்களுக்கு நான் புன்னகையை தவிர வேறு எதையும் பதிலாக அளிப்பதில்லை. புன்னகையைத் தவிர வேறு எதையும் அவர்கள் புரிந்து கொள்வார்களா என்பதில் எனக்கு எப்போதும் ஒரு சந்தேகமே.

--
பால் ஆரோக்கியம் | Paul Arockiam 

தனிமையுடனான உரையாடல்..

ஒரு தனிமையுடனான உரையாடல் அவ்வளவு சுவாரசியமாக இருப்பது இல்லை.

நான் பலவிதமான தனிமைகளை சந்தித்து இருக்கிறேன். தனிமையின் இருண்ட பள்ளத்தாக்கில் நான் பயணிக்க நேரும் ஒவ்வொரு முறையும், முந்தைய பயணங்களின் ஏதோவொரு அனுபவம் இப்பயணத்தை எளிதாக மாற்றாதா என்னும் பெரும் ஏக்கம் கொள்வதுண்டு. பிறகு ஏக்கத்தினால் பயனேதும் இல்லை என்பதை உணர்ந்து எப்போதும் போலவே அப்புதிய தனிமையின் நியதிகளை புரிந்து கொள்வதிலும், அதற்கு ஏற்ப என் காய்களை நகர்த்தி அதை கடந்து போவதிலும் எனக்கு அளிக்கப்பட்ட நேரம் ஆவியாகி கரைந்து போய்விடும்.

தனிமையில் ஆழ்ந்திருக்கும்  மனிதர்கள் எப்போதுமே என் கவனத்தை பெற்று விடுகின்றனர். என்னையும் அறியாமல் அவர்களது தனிமையை எப்படியாயிலும் கலைக்கும் முனைப்பு எனக்கு ஏற்பட்டு விடுகிறது. தனிமை என்பது வலிகள் தாங்கியதாக மட்டுமே இருக்க முடியாது என்பதை அறிந்ததில் இருந்து நான் அவர்களிடம் இருந்து விலகி நடக்க கற்றுக் கொண்டேன்.

தனிமையை தனக்கு அளிக்கப்பட விதியாக அல்லாமல் அதை தன் விருப்பத் தேர்வுகளில் ஒன்றாக கொண்டிருப்பவர்கள், என் சுவாரசியத்தின் ரகசிய காட்சிப் பொருளாகி விடுகின்றனர். நான் அவர்களிடம் மெல்ல உரையாட முயல்கிறேன். அவர்களின் தேர்வு கலைந்து விடாதபடி என் வார்த்தைகளை நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். மிகவும் கவனமாக அவர்களுக்கு நான் ஒரு சுவாரசியமாக மாற முயல்கிறேன். அவர்களின் தேர்வை மறுபரிசீலனை செய்ய மெதுவாக அவர்களை தூண்டுகிறேன். அவர்களின் கவனம் சிதறும் போது என் வார்த்தைகளை நான் மேலும் மிருதுவாக்குகிறேன். எந்த காலத்திலும் அவை அவர்களின் தேர்வுக்கு ஒவ்வாத ஒன்றாக இருக்க போவதில்லை என்னும் உறுதிமொழிகளை மறைமுகமாக வழங்குகிறேன். பிறகு அவர்களது மறுபரிசீலனை முடிவுக்கு வருவதற்கு சற்று முன் அல்லது முடிவுக்கு வந்த அடுத்த கணம், புன்னகையுடன் விடை பெறுகிறேன்.

அவர்களிடம் நான் சொல்வதேயில்லை, அவர்கள் மீதான எனது சுவாரசியம் ஒத்த மனம் கொண்ட சக மனிதன் மீதான எனது கவர்ச்சி என்பதையோ அல்லது எனது விடைபெறல் என் தேர்வினது மறுபரிசீலனையின் முடிவு என்பதையோ.

--

பால் ஆரோக்கியம் | Paul Arockiam 

பாடல்: சங்கீத ஸ்வரங்கள் (படம்: அழகன்)

சங்கீத ஸ்வரங்கள் ஏழே கணக்கா ?

இன்னும் இருக்கா ?

என்னவோ மயக்கம்..

என் வீட்டில் இரவு..

அங்கே இரவா ?

இல்ல பகலா ?

எனக்கும் மயக்கம்..

நெஞ்சில் என்னவோ நெனச்சேன் 

நானும் தான் நெனச்சேன் 

ஞாபகம் வரல 

யோசிச்சா தெரியும் 

யோசன வரல 

தூங்கினா வெளங்கும் 

தூக்கம் தான் வரல 

பாடுறேன்.. மெதுவா உறங்கு 

சங்கீத ஸ்வரங்கள் ஏழே கணக்கா ?

இன்னும் இருக்கா ?

என்னவோ மயக்கம்..

என் வீட்டில் இரவு..

அங்கே இரவா ?

இல்ல பகலா ?

எனக்கும் மயக்கம்..

எந்தெந்த இடங்கள்

தொட்டால் ஸ்வரங்கள் ?

தூண்டும் சுகங்கள் ?

கொஞ்சம் நீ சொல்லித் தா..

சொர்க்கத்தில் இருந்து

யாரோ எழுதும்

காதல் கடிதம் 

இன்று தான் வந்தது..

சொர்க்கம் மண்ணிலே பிறக்க 

நாயகன் ஒருவன் 

நாயகி ஒருத்தி 

தேன் மழை பொழிய 

பூவுடல் நனைய 

காமனின் சபையில் 

காதலின் சுவையில் 

பாடிடும் கவிதை சுகம் தான் 

சங்கீத ஸ்வரங்கள் ஏழே கணக்கா ?

இன்னும் இருக்கா ?

என்னவோ மயக்கம்..

என் வீட்டில் இரவு..

அங்கே இரவா ?

இல்லே பகலா ?

எனக்கும் மயக்கம்..

--

வரிகள்: புலமைப்பித்தன் 

இசை: மரகத மணி 

பாடியவர்கள்: S. P. பாலசுப்ரமணியம், சந்தியா 

Living It My Way..!

I know they don't respect me much

but I have great respect for them

not because I would like to

but because

they deserve to be respected

I know they don't give me their attention

but I give them mine anyway

not because I would like to

but because

they deserve to be attended to

I know they don't care for me

but I care for them anyway

not because I would like to

but because

they deserve to be cared

I know they don't honor my choices

but I respect theirs anyway

not because I would like to

but because

they have the rights to choose

I know they don't love me

but I love them anyway

not because I would like to

but because

I know the feelings of

not to receive something that one deserves

--

Paul Arockiam